Paco Robanne
15-11-2006 - 14-04-2007
Op 15 november 2006 werden Paco en zijn zusje Noa geboren, alles leek goed, totdat ik half december iets vreemds aan Paco zag. Hij ademde niet goed, wat bleek hij had een plat borstkastje.
Maar goed, Paco deed met alles mee, was alleen wat eerder moe. Hij ontwikkelde zich verder goed, bleef iets achter in gewicht wat betreft zijn zusje. Verder gewoon ondeugend en ondernemend.
Maar om het verhaal kort te maken Paco ging met zijn moeder Phoebe verhuizen. Hij was toen 13 weken oud en ze gingen naar Richard en Romana in Ridderkerk. Het ging harstikke goed met het stel, geen problemen met Paco. Heerlijk spelen in de afgesloten tuin, kikkers vangen, volop genieten van de zon. Lekker verwend worden.
Maar goed, Paco deed met alles mee, was alleen wat eerder moe. Hij ontwikkelde zich verder goed, bleef iets achter in gewicht wat betreft zijn zusje. Verder gewoon ondeugend en ondernemend.
Maar om het verhaal kort te maken Paco ging met zijn moeder Phoebe verhuizen. Hij was toen 13 weken oud en ze gingen naar Richard en Romana in Ridderkerk. Het ging harstikke goed met het stel, geen problemen met Paco. Heerlijk spelen in de afgesloten tuin, kikkers vangen, volop genieten van de zon. Lekker verwend worden.
Tot de fatale zaterdag 14 april, Paco kreeg het opeens ontzettend benauwd. Op naar de dierenarts, hij werd in de zuurstofkooi gelegd. Na verloop van tijd is er een foto gemaakt, er bleek ernstig veel vocht in zijn longetjes te zitten. Dit vocht is er uit gehaald.
Paco mocht weer mee naar huis, daar weer aangekomen, verslechterde hij snel. Zijn longen liepen weer vol. Weer naar de dierenarts, hij kon niet anders als hem zo snel mogelijk uit zijn lijden helpen. Hij is bezweken aan zijn handicap. Hij mocht maar 5 maanden oud worden.
Rust zacht lieve ondeugd.
Ik wens Richard en Romana veel sterkte toe bij het gemis van hun lieve Paco, die ze veel tekort bij zich mochten hebben.
Paco mocht weer mee naar huis, daar weer aangekomen, verslechterde hij snel. Zijn longen liepen weer vol. Weer naar de dierenarts, hij kon niet anders als hem zo snel mogelijk uit zijn lijden helpen. Hij is bezweken aan zijn handicap. Hij mocht maar 5 maanden oud worden.
Rust zacht lieve ondeugd.
Ik wens Richard en Romana veel sterkte toe bij het gemis van hun lieve Paco, die ze veel tekort bij zich mochten hebben.
Mijn trouwe hondje Barney
2-11-1993 - 11-07-2006
Plotseling werd je ziek, je hartje wilde niet meer,
we hebben een maand tussen hoop en wanhoop geleefd,
en toen toch nog voor mij onverwacht hebben we afscheid van elkaar moeten nemen.
Het doet pijn, ik mis je.
Barney je zit verweven in alle kittens die hier geboren zijn,
mede dankzij jou zijn het wereld kittens geworden.
Rust zacht, je bent en blijft in m'n hart.
we hebben een maand tussen hoop en wanhoop geleefd,
en toen toch nog voor mij onverwacht hebben we afscheid van elkaar moeten nemen.
Het doet pijn, ik mis je.
Barney je zit verweven in alle kittens die hier geboren zijn,
mede dankzij jou zijn het wereld kittens geworden.
Rust zacht, je bent en blijft in m'n hart.
Rico
Rico was mijn luidruchtige, veel aandacht vragende Oosters Korthaar
in de kleur Blue Tabby Spotted.
24-12-1992 - 19-10-2007
in de kleur Blue Tabby Spotted.
24-12-1992 - 19-10-2007
Rico is geboren op 24 december 1992 en hij was de oudste van het hele stel.
Hij was héél mensgericht en altijd bij mij in de buurt.
Hij was met één nier geboren en zwaar nierpatiënt, dus mijn zorgenkind.
Voor Rico,
Zie je dat ik glimlach,
als je lekker warm
je lijfje rekt, met zo spontaan
dat kopje op mijn arm.
Voel je dat ik eenzaam ben
als je op mijn kussen
in slaap valt, je pootjes uitgestrekt
je staartje lui ertussen.
In je onschuld ben je
elke dag wel even
mijn allerliefste katerkoppie
onmisbaar in mijn leven.
15 jaar was jij bij me,
Het is stil zonder jou.
Rust zacht mijn mannetje
Hij was héél mensgericht en altijd bij mij in de buurt.
Hij was met één nier geboren en zwaar nierpatiënt, dus mijn zorgenkind.
Voor Rico,
Zie je dat ik glimlach,
als je lekker warm
je lijfje rekt, met zo spontaan
dat kopje op mijn arm.
Voel je dat ik eenzaam ben
als je op mijn kussen
in slaap valt, je pootjes uitgestrekt
je staartje lui ertussen.
In je onschuld ben je
elke dag wel even
mijn allerliefste katerkoppie
onmisbaar in mijn leven.
15 jaar was jij bij me,
Het is stil zonder jou.
Rust zacht mijn mannetje
Lady
Lady was mijn eerste poes, en wat voor poes!
Ze had een bijzonder karakter, wist precies wat ze wilde en heeft geweldige kittens voortgebracht.
Als je ze aankeek was je op slag verliefd, met haar mooie blauwe ogen.
Na verloop van een paar jaar, dacht Lady, kom ik ga eens een potje vechten, en dat kan niet een cattery.
De laatste jaren van haar leven heeft ze bij Loes vd Meer gewoond, samen hadden ze een innige band.
Lady is 10 jaar geworden.
Lief bijzonder meisje, Loes en ik zullen je nooit vergeten, rust zacht.
Ze had een bijzonder karakter, wist precies wat ze wilde en heeft geweldige kittens voortgebracht.
Als je ze aankeek was je op slag verliefd, met haar mooie blauwe ogen.
Na verloop van een paar jaar, dacht Lady, kom ik ga eens een potje vechten, en dat kan niet een cattery.
De laatste jaren van haar leven heeft ze bij Loes vd Meer gewoond, samen hadden ze een innige band.
Lady is 10 jaar geworden.
Lief bijzonder meisje, Loes en ik zullen je nooit vergeten, rust zacht.
Curly
Yrabilonka's Curly, roepnaam Curly
Curly was een silver shaded pers.
Curly was een silver shaded pers.
Curly heeft een aantal jaren bij mij gewoond, maar omdat ze het hier niet zo naar haar zin had, heb ik haar herplaatst bij Leny en Bob in Rotterdam.
Helaas kreeg Curly op haar 11 jarige leeftijd kanker in haar buik. Deze lieve mensen hebben er nog alles aan laten doen, om haar te redden. Een grote operatie volgde in Utrecht, maar het was niet meer haalbaar, haar buikje liep vol vocht. Dit kon echt niet en Leny en Rob hebben haar een aantal dagen later alsnog in moeten laten slapen.
Hun verdriet was groot.
Bedankt Bob en Leny, voor de liefdevolle jaren die jullie Curly gegeven hebben, ze heeft het fijn gehad.
Hou de herinnering aan haar vast.
Helaas kreeg Curly op haar 11 jarige leeftijd kanker in haar buik. Deze lieve mensen hebben er nog alles aan laten doen, om haar te redden. Een grote operatie volgde in Utrecht, maar het was niet meer haalbaar, haar buikje liep vol vocht. Dit kon echt niet en Leny en Rob hebben haar een aantal dagen later alsnog in moeten laten slapen.
Hun verdriet was groot.
Bedankt Bob en Leny, voor de liefdevolle jaren die jullie Curly gegeven hebben, ze heeft het fijn gehad.
Hou de herinnering aan haar vast.
Djuke
Yrabilonka's Djuke, roepnaam Djuke
Djuke was een Brown Tabby Mackerel Britse Korthaar.
24-02-1997 - 25-05-2008
Djuke was een Brown Tabby Mackerel Britse Korthaar.
24-02-1997 - 25-05-2008
Djuke is op 24 februari 1997 geboren bij Nel en Koos Scharleman te Gouda
Moeder: Dierenhotel Moordrecht's Bibiche
Vader: Ch. Kian Christoffel van Janarinus
Djuke was mijn eerste brit, hij kwam samen met Yrabilonka's Enzo Ferrary.
(Enzo was mijn eerste dekkater, hij woont inmiddels bij Karin Kooiman en is geholpen zoals dat netjes heet)
Djuke was een prachtig gebouwde ook geholpen brit met een waanzinnig lief karakter. Een paar jaar geleden werd hij opeens ernstig ziek, zo ziek dat de enige optie was hem in te laten slapen. De dierenarts kwam en iets in mij zei: "Nee, niet doen!!" Ik ben hem 2 weken lang gaan dwangvoederen, want hij wilde helemaal niets meer. Hij was broodmager en kon niet eens meer lopen. Hij is er met veel geduld en inzet bovenop gekomen en op de dag van vandaag weten we nog niet wat het geweest is. De enige duidelijkheid die we hebben is dat hij nierpatiënt was, daar kreeg hij medicijnen voor. Hij woog weer 6 kilo en ik genoot gewoon nog elke dag van hem.
Donderdag 24 mei 2008...
Djuke was niet lekker, waarop ik besloot nog diezelfde middag naar de dierenarts te gaan. Daar aangekomen, dacht ik: "Wat doe ik hier eigenlijk?" Maar goed, omdat Djuke nierpatiënt was, werd besloten, om maar een infuus te geven.
De andere morgen had Djuke een dikke poot. De dierenarts vertelde dat dit nog wel eens voor kwam na een infuus. Persoonlijk had ik zoiets van: "Het zal wel, maar ik heb het nog nooit meegemaakt." Het pootje deed behoorlijk pijn en ik mocht pijnstillers geven. Djuke zat niet lekker in het vel, maar ja als je een zeer poot heb, dan heb je dat.
Tegen het slapen gaan, werd Djuke onrustig. Ik dacht dat dat van de pijn kwam, morgen zou het vast beter gaan met het pootje.
De andere morgen vond ik Djuke levenloos voor de bench van de hondjes...
Mijn lieve lieve Djuke was er opeens zomaar niet meer, het was niet te geloven!!! Wat een verdriet.
Tot op vandaag weet ik nog niet waaraan hij is overleden. We denken dat het zijn hartje is geweest.
Lieve Djuke, er is een leegte, een grote leegte ontstaan.
Altijd zat je voor het raam op mij te wachten als een hondje.
In de hoop op wat lekkers, want dat was je een lekkerbek.
Geen Djuke meer naast het pannetje met kipfilet, uren kon hij daar naast zitten, tot het dan eindelijk eens open ging.
Djuke is 11 jaar geworden.
Rust zacht lieveling.
Moeder: Dierenhotel Moordrecht's Bibiche
Vader: Ch. Kian Christoffel van Janarinus
Djuke was mijn eerste brit, hij kwam samen met Yrabilonka's Enzo Ferrary.
(Enzo was mijn eerste dekkater, hij woont inmiddels bij Karin Kooiman en is geholpen zoals dat netjes heet)
Djuke was een prachtig gebouwde ook geholpen brit met een waanzinnig lief karakter. Een paar jaar geleden werd hij opeens ernstig ziek, zo ziek dat de enige optie was hem in te laten slapen. De dierenarts kwam en iets in mij zei: "Nee, niet doen!!" Ik ben hem 2 weken lang gaan dwangvoederen, want hij wilde helemaal niets meer. Hij was broodmager en kon niet eens meer lopen. Hij is er met veel geduld en inzet bovenop gekomen en op de dag van vandaag weten we nog niet wat het geweest is. De enige duidelijkheid die we hebben is dat hij nierpatiënt was, daar kreeg hij medicijnen voor. Hij woog weer 6 kilo en ik genoot gewoon nog elke dag van hem.
Donderdag 24 mei 2008...
Djuke was niet lekker, waarop ik besloot nog diezelfde middag naar de dierenarts te gaan. Daar aangekomen, dacht ik: "Wat doe ik hier eigenlijk?" Maar goed, omdat Djuke nierpatiënt was, werd besloten, om maar een infuus te geven.
De andere morgen had Djuke een dikke poot. De dierenarts vertelde dat dit nog wel eens voor kwam na een infuus. Persoonlijk had ik zoiets van: "Het zal wel, maar ik heb het nog nooit meegemaakt." Het pootje deed behoorlijk pijn en ik mocht pijnstillers geven. Djuke zat niet lekker in het vel, maar ja als je een zeer poot heb, dan heb je dat.
Tegen het slapen gaan, werd Djuke onrustig. Ik dacht dat dat van de pijn kwam, morgen zou het vast beter gaan met het pootje.
De andere morgen vond ik Djuke levenloos voor de bench van de hondjes...
Mijn lieve lieve Djuke was er opeens zomaar niet meer, het was niet te geloven!!! Wat een verdriet.
Tot op vandaag weet ik nog niet waaraan hij is overleden. We denken dat het zijn hartje is geweest.
Lieve Djuke, er is een leegte, een grote leegte ontstaan.
Altijd zat je voor het raam op mij te wachten als een hondje.
In de hoop op wat lekkers, want dat was je een lekkerbek.
Geen Djuke meer naast het pannetje met kipfilet, uren kon hij daar naast zitten, tot het dan eindelijk eens open ging.
Djuke is 11 jaar geworden.
Rust zacht lieveling.
Unique
Unique was een Noorse Boskat
in de kleur Creme Silver Tabby Blotched.
in de kleur Creme Silver Tabby Blotched.
Unique is geboren op 30 oktober 1994.
Hij was een allemansvriend, de katten en ook de mensen konden op z'n tijd allemaal een knuffel van hem krijgen.
Hij was een echte lieverd, nooit op de voorgrond tredend, en het slaapmaatje van Rico.
Na steeds afnemende krachten is mijn lieve Unique op 13 januari 2009 uit zichzelf overleden.
De ziekte van Crohn is hem fataal geworden.
Er zijn nog allerlei medicijnen ingezet, maar het mocht niet baten.
Voor een ieder die Unique gekend heeft, zal kunnen beamen dat hij altijd in was voor een knuffel.
Hij was vriendjes met al zijn huisgenoten. Het is een groot gemis, dat hij niet meer onder ons is.
Rust zacht lieve knuffelnoor.
Hij was een allemansvriend, de katten en ook de mensen konden op z'n tijd allemaal een knuffel van hem krijgen.
Hij was een echte lieverd, nooit op de voorgrond tredend, en het slaapmaatje van Rico.
Na steeds afnemende krachten is mijn lieve Unique op 13 januari 2009 uit zichzelf overleden.
De ziekte van Crohn is hem fataal geworden.
Er zijn nog allerlei medicijnen ingezet, maar het mocht niet baten.
Voor een ieder die Unique gekend heeft, zal kunnen beamen dat hij altijd in was voor een knuffel.
Hij was vriendjes met al zijn huisgenoten. Het is een groot gemis, dat hij niet meer onder ons is.
Rust zacht lieve knuffelnoor.
Snowy
